Als arts die zich voorbereidt op een interview, loop je tegen een specifiek probleem aan: jij bent gewend vragen te stellen, niet te beantwoorden. Het voorbereiden van je eigen verhaal voelt onwennig, want in de spreekkamer bepaal jij het tempo en de richting. In een interview doet de journalist dat. En artsen onderschatten hoe snel ze terugvallen op medisch jargon zodra ze nerveus worden of een lastige vraag krijgen.
Voor een arts staat er bij een interview altijd meer op het spel dan het overbrengen van medische informatie. Je spreekt namens je vakgebied, je ziekenhuis of je afdeling, soms zonder dat expliciet te beseffen. Een ongelukkige formulering over behandelkansen, medicatierisico's of een medische fout kan door een redactie worden uitgeknipt en geplaatst in een context die jij niet hebt bedoeld.
Een interview voorbereiden is fundamenteel anders dan een presentatie of collegestructuur maken. In een interview heb jij geen controle over de volgorde van onderwerpen, en een journalist die zijn werk goed doet zal doorvragen op precies het punt waar jij liever vaag blijft. De voorbereiding zit niet in de antwoorden die je wil geven, maar in de antwoorden op vragen die je liever niet krijgt.
Te veel medische jargon gebruiken, ook als je denkt dat je het al hebt vereenvoudigd
Artsen schatten zichzelf als goede communicators in omdat ze dagelijks uitleg geven aan patiënten, maar dat is een andere context: de patiënt heeft een directe reden om te luisteren, het publiek thuis niet.
Niet doordenken wat er gebeurt als een journalist doorvraagt op een vage of ontwijkende reactie
Als je als arts antwoordt met 'dat is een complexe afweging', geeft een ervaren journalist niet toe maar vraagt door, en dan sta je zonder voorbereide route in een hoek die je niet had gewild.
Geen rekening houden met de emotionele lading die een onderwerp heeft voor de luisteraar of kijker, niet voor jou
Een arts die routineus praat over een terminale diagnose of een complicatie na een operatie, vergeet dat dit voor een kijker of luisteraar een emotioneel geladen onderwerp is, en dat koude distantie overkomt als gebrek aan empathie.
Bereid drie niveaus van vragen voor: het medische feit zelf, wat dit betekent voor een individuele patiënt in de wachtkamer, en wat dit betekent voor mensen die dit nieuws horen zonder medische voorkennis
Neem als oefening het volgende: leg het onderwerp uit aan een collega-arts, dan aan iemand zonder medische achtergrond, dan aan iemand die zelf patiënt is geweest, elk gesprek geeft je een andere versie en de derde is de versie die je in het interview nodig hebt.
Schrijf van tevoren voor elk kernonderwerp één concrete doorvraag op die een journalist zou kunnen stellen, en oefen hardop hoe je daarop antwoordt zonder te ontwijken of te verdwalen in details
Stel jezelf de vraag die je het liefst niet krijgt: als journalist Marieke van den Berg vraagt waarom jullie ziekenhuis een hogere complicatieratio heeft dan het landelijk gemiddelde, wat is dan jouw antwoord in maximaal drie zinnen.
Bepaal van tevoren welke onderwerpen emotioneel zwaar zijn voor het publiek en besluit bewust hoe je daarin stapt: met een concrete casus, met een erkenning van wat het betekent, niet met een statistiek
Als je weet dat het onderwerp gaat over een medische fout of een patiënt die is gestorven na een behandeling, begin je voorbereiding daar, niet bij de vragen die je makkelijk vindt.
Het meest onderschatte PROOF-element door artsen in een interview is P, het persoonlijke. Artsen zijn getraind om zich achter vakkennis en institutionele autoriteit te plaatsen, maar een interview vraagt juist om een mens die ergens voor staat, en dat is iets anders dan een deskundige die iets uitlegt.
Upload een fragment van je mediaoptreden en krijg binnen minuten een persoonlijke mediascore met concrete feedback.
Probeer PROOF gratisGeen creditcard nodig · Direct aan de slag