Als communicatieprofessional ben je de persoon die anderen voorbereidt op de camera, en dat is precies wat dit format zo verraderlijk maakt: je kent alle theorie, maar zodra je zelf in de stoel zit werkt die kennis als rem. Je weet te veel van framing, beeldvorming en reputatierisico's om er onbevangen in te stappen. Een tv-interview duurt zelden langer dan drie minuten, en in die tijd moet je één ding overbrengen, niet een strategie uitleggen.
Voor een communicatieprofessional staat er bij een tv-optreden iets ongemakkelijks op het spel: jij bent de woordvoerder van je eigen geloofwaardigheid. Collega's, opdrachtgevers en de branche kijken mee. Als jij, de persoon die anderen leert helder te communiceren, zelf onduidelijk of defensief overkomt, heeft dat directe gevolgen voor je positie.
Televisie werkt anders dan alle andere formats die je kent. Een persbericht kun je herschrijven, een LinkedIn-post kun je aanpassen, maar beeldmateriaal blijft. De interviewer bepaalt de insteek, de regie bepaalt de montage, en een geaarzeld antwoord van zes seconden kan worden uitgezonden terwijl de rest op de snijvloer blijft liggen.
Te veel inhoud willen vertellen: communicatieprofessionals kennen alle details en willen alles uitleggen, terwijl televisie vraagt om één heldere kernboodschap
Als communicatiemanager Lotte Vermeer in een item over interne communicatiefouten drie oorzaken, twee nuances en een aanbeveling wil meegeven, verliest de kijker haar na de eerste bijzin al, en de redacteur knipt het toch terug tot één zin die ze niet zelf heeft gekozen.
Stijf en zakelijk overkomen: de gewoonte om formele persberichten te schrijven vertaalt zich naar robotachtige uitspraken voor de camera
De zin 'Wij hechten als organisatie groot belang aan transparante communicatie' klinkt in een persbericht acceptabel, maar uitgesproken voor een camera in een nieuwsstudio klinkt het als een verklaring afgelegd door iemand die zijn advocaat heeft gesproken.
Focussen op wat er mis kan gaan: door je kennis van reputatiemanagement ga je defensief communiceren in plaats van je verhaal positief neer te zetten
Een communicatieprofessional die precies weet hoe een uitspraak verkeerd kan worden opgevat, gaat automatisch formuleren om dat risico te vermijden, en die voorzichtigheid is zichtbaar op het scherm als onzekerheid of gebrek aan overtuiging.
Bereid drie soundbites voor van maximaal 15 seconden: één kernboodschap, één concreet voorbeeld en één toekomstgerichte uitspraak, en oefen ze tot je ze ook onder druk foutloos kunt uitspreken
Schrijf de drie soundbites letterlijk uit, spreek ze op je telefoon in, luister terug en schrap alles wat klinkt als een memo in plaats van als een mens die iets wil zeggen.
Oefen hardop met iemand die je interrumpeert: televisie-interviewers vallen je in de rede, en wie dat niet gewend is verliest halverwege de zin zijn kernboodschap
Vraag een collega om je tijdens de oefening te onderbreken met een kritische vervolgvraag, zodat je traint om ook na een onderbreking terug te komen op je kernboodschap in plaats van de draad kwijt te raken.
Gebruik de bridgetechniek bewust en snel: bevestig de vraag in maximaal één zin en stuur dan naar jouw boodschap, zonder te markeren dat je aan het bridgen bent
De zin 'Dat klopt, en wat ik daarbij belangrijk vind om te vermelden' is te lang en te doorzichtig, een getrainde bridge klinkt als een normaal gesprek en duurt niet langer dan een halve ademteug.
Het meest onderschatte PROOF-element voor communicatieprofessionals in een tv-interview is de P van Persoonlijk. Ze zijn zo gewend om namens een organisatie te spreken dat ze ook voor de camera de institutionele toon aanhouden, terwijl televisiekijkers pas luisteren als ze zien wie er tegenover hen zit.
Upload een fragment van je mediaoptreden en krijg binnen minuten een persoonlijke mediascore met concrete feedback.
Probeer PROOF gratisGeen creditcard nodig · Direct aan de slag