Een journalist die zelf gepitcht wordt in plaats van pitcht, verliest zijn natuurlijke positie: die van de persoon met de vragen. Bij een pitch-presentatie ben jij de bron, en dat is voor de meeste journalisten mentaal oncomfortabel terrein. Het gevaar is dat je de pitch behandelt als een achtergrondbriefing, vol context en nuance, terwijl de beslisser tegenover je binnen twee minuten wil weten waarom dit verhaal er nu toe doet. Journalisten zijn getraind om door te vragen, niet om door te overtuigen.
Voor een journalist staat bij een pitch-presentatie vaak meer op het spel dan alleen goedkeuring voor één verhaal. Een redacteur of opdrachtgever vormt in die korte tijd een beeld van jou als maker: heb je gevoel voor urgentie, begrijp je het platform, weet je wat een verhaal commercieel of redactioneel doet? Een zwakke pitch schaadt niet alleen dit verhaal maar ook je volgende voorstel.
Een pitch-presentatie gedraagt zich anders dan een interview of een geschreven stuk. Er is geen redactionele herwerking achteraf, geen editor die je kop aanscherpt. Wat je zegt, is wat er blijft hangen. Tegelijkertijd is de aandacht van de beslisser verdeeld, hij beoordeelt jou én je idee tegelijk, en de tijd is krap. Drie minuten is in dit format lang, vijf minuten is bijna uitzonderlijk.
Te veel details en context geven waardoor de kernboodschap verdwijnt in de veelheid aan informatie
Een journalist die drie maanden in een dossier zit denkt dat alle context noodzakelijk is, maar de redacteur van RTL Nieuws die tegenover je zit hoort liever één scherpe zin over wat de kijker morgenochtend anders begrijpt dan vandaag.
Vergeten dat het publiek niet dezelfde achtergrondkennis heeft en te snel naar complexe aspecten springen
Als je pitcht over vastgoedfraude en direct begint over de Wet toezicht accountantsorganisaties, ben je je toehoorder al kwijt voordat je bij het slachtoffer bent, terwijl dát het verhaal is.
De eigen expertise te bescheiden presenteren waardoor het verhaal minder overtuigingskracht krijgt
Journalisten zijn gewend hun persoon buiten het verhaal te houden, maar in een pitch is jouw toegang, jouw bron of jouw jarenlange kennis van een wijk juist het argument waarom jij dit verhaal moet maken en niemand anders.
Begin met één concrete situatie of casus die je verhaal illustreert, geen algemene stellingen
Open niet met 'dit verhaal gaat over woningnood' maar met 'Karim Youssef woont al vier jaar op een wachtlijst en heeft vorige week een brief gekregen dat hij er nog vijf jaar bij kan doen', dan weet iedereen in de kamer meteen waar dit over gaat.
Gebruik de regel van drie: één hoofdboodschap met maximaal drie ondersteunende argumenten, meer onthouden mensen niet
Kies bewust: wat is de nieuwshaak, wat is de menselijke kern, en wat is de maatschappelijke relevantie, en noem die drie in die volgorde, want meer dan dat verdwijnt in de ruis van een drukke redactievergadering.
Sluit af met een concrete vervolgstap die de beslisser kan zetten, geef ze een handelingsperspectief
Eindig niet met 'dus ik denk dat dit een goed verhaal is' maar met 'ik kan volgende week dinsdag een eerste opzet leveren en ik heb al toegang tot twee betrokken partijen', zodat de beslisser een concrete ja of nee kan geven.
Het meest onderschatte PROOF-element voor journalisten in een pitch-presentatie is P, het persoonlijke. Journalisten zijn opgeleid om zichzelf uit het verhaal te schrijven, maar in een pitch is jouw relatie tot het onderwerp, je toegang, je ervaring of je perspectief, precies de reden waarom een redacteur voor jou kiest en niet voor een collega met een vergelijkbaar idee.
Upload een fragment van je mediaoptreden en krijg binnen minuten een persoonlijke mediascore met concrete feedback.
Probeer PROOF gratisGeen creditcard nodig · Direct aan de slag