Als wethouder die een interview voert, word je van twee kanten tegelijk aangesproken: je bent gespreksleider én politiek aanspreekpunt in hetzelfde moment. Dat maakt dit format gevaarlijker dan een persconferentie of raadsdebat, want de rolverwisseling van interviewer naar bestuurder kan je elke seconde overkomen. Boze burgers en raadsleden weten dit en zullen de grens bewust opzoeken. Wie niet precies weet wanneer hij welke pet op heeft, verliest de regie voordat het eerste onderwerp is afgerond.
Een interview waarbij jij de vragen stelt, legt jouw politieke verantwoordelijkheid juist scherper bloot dan wanneer je zelf geïnterviewd wordt. Als je doorvraagt over een mislukt participatietraject of een omstreden bouwproject, laat je zien hoeveel je weet en hoe je omgaat met kritiek op je eigen beleid. Raadsleden, ambtenaren en pers kijken mee en beoordelen jou op wat je wél en niet vraagt.
Technisch gezien is dit format ongestructureerder dan een raadsvergadering of een mediaoptreden: er is geen voorzitter, geen agenda en geen klok die je redt. De gesprekspartner, of dat nu een bewoner is die protesteert tegen een azc in zijn buurt of een ondernemer die klaagt over vergunningsprocedures, bepaalt mede het tempo en de toon. Een interview heeft geen vaste eindstreep, waardoor stiltes, emotie en herhaling extra ruimte krijgen.
Te defensief optreden: direct in de verdediging schieten bij kritische onderwerpen in plaats van doorvragen
Als wethouder die zelf verantwoordelijk is voor het beleid dat ter discussie staat, is de neiging om te verdedigen begrijpelijk maar dodelijk voor je geloofwaardigheid als neutrale gespreksleider: zodra je verdedigt, ben je geen interviewer meer maar een verdachte.
Politieke praatjes verkopen: te veel bestuursjargon gebruiken waardoor de burger afslaat
Bestuursjargon zoals 'integraal afwegen' of 'bestuurlijk draagvlak' werkt al niet in een raadszaal, maar in een één-op-één interview met een boze ondernemer of bewoner schept het onmiddellijk afstand en wantrouwen.
Geen regie houden: toestaan dat emotionele burgers het gesprek overnemen zonder terug te leiden naar de kern
In een interview zonder agenda of voorzitter heeft een emotionele gesprekspartner alle ruimte om het gesprek te kapen, en als wethouder kun je niet met gezag ingrijpen zoals een raadsvoorzitter dat kan, waardoor je passief oogt als je niet actief stuurt.
Stel eerst neutrale feitenvragen voordat je inhoudelijk reageert: 'Kun je precies uitleggen wat er is gebeurd?'
Als bewoner Nadia Elbertse aangeeft dat haar straat onveilig is geworden door de nieuwe doorrijroute, vraag dan eerst wanneer dat precies begon en welke incidenten zij zelf heeft meegemaakt, zodat je feitelijke grond hebt voordat je reageert op de onderliggende politieke vraag.
Gebruik de 3W-methode: Wat is er aan de hand, Waarom denk je dat, Welke oplossing zie jij voor je?
De 3W-methode dwingt je om drie afzonderlijke vragen te stellen in plaats van één grote open vraag, waardoor je gesprekspartner concreet antwoordt en jij de structuur van het gesprek in handen houdt.
Maak expliciet onderscheid tussen je rol als interviewer en als bestuurder: 'Als gespreksleider vraag ik nu door, straks reageer ik als wethouder'
Door hardop te benoemen welke pet je op hebt, doorbreek je de verwarring bij de gesprekspartner én bij eventuele toeschouwers, en maak je voor iedereen duidelijk dat jij de regie bewust wisselt en niet overvallen wordt.
Het meest onderschatte PROOF-element voor wethouders in dit format is P, het persoonlijke. Wethouders zijn getraind om namens een college te spreken en vermijden de eerste persoon enkelvoud, maar in een interview dat jij voert ben jij de enige constante factor en bepaalt jouw persoonlijke geloofwaardigheid of de gesprekspartner je vertrouwt als gespreksleider.
Upload een fragment van je mediaoptreden en krijg binnen minuten een persoonlijke mediascore met concrete feedback.
Probeer PROOF gratisGeen creditcard nodig · Direct aan de slag