Een wethouder in een pitch-presentatie zit in een dubbele val: je spreekt tegelijkertijd raadsleden, ambtenaren en soms inwoners toe, elk met andere belangen en een ander referentiekader. De neiging om het iedereen naar de zin te maken leidt tot vage compromistaal die niemand overtuigt. Eén defensieve reactie op een kritische vraag, of één zin die ruikt naar politieke spin, en je verliest de zaal voor de rest van je verhaal.
Bij een pitch-presentatie als wethouder staat je politieke draagvlak direct op het spel. Raadsleden zoeken naar houvast om jouw voorstel te verdedigen in hun eigen achterban, terwijl ambtenaren en inwoners willen weten of jij begrijpt wat dit concreet voor hun straat, buurt of portemonnee betekent. Een mislukte pitch vertaalt zich niet alleen in een afgestemd voorstel, maar ook in beschadigde verhoudingen die maanden doorwerken.
Een pitch-presentatie is geen raadsdebat en geen persconferentie. Je hebt zelf de regie over tijd en volgorde, maar dat voordeel verdwijnt zodra je die structuur niet zichtbaar maakt voor je publiek. In dit format geldt: een zaal die na twee minuten de rode draad kwijt is, stelt vragen die jou dwingen te improviseren op details, terwijl je eigenlijkwou overtuigen op richting.
Te veel bestuursjargon gebruiken waardoor burgers en raadsleden afhaken: 'integrale gebiedsontwikkeling' in plaats van 'we bouwen 200 woningen en leggen een nieuw fietspad aan'
In een pitch-presentatie heb je geen journalist die jargon terugvertaalt, en geen debatformat dat je dwingt concreet te worden, dus abstracte taal blijft ongestraft hangen totdat de zaal al is afgehaakt.
Meteen in de verdediging schieten bij kritische vragen in plaats van eerst de zorg van de vragensteller te benoemen en erkennen
Wethouders zijn gewend aan debat en oppositie, maar in een pitch-setting lees je een defensieve houding direct af aan houding en stemgebruik, waardoor ook neutrale toehoorders het gevoel krijgen dat er iets te verbergen valt.
Beginnen met procedures, wetgeving of budgetregels in plaats van met het concrete probleem dat je oplost voor inwoners
Raadsleden en inwoners beoordelen een pitch in de eerste dertig seconden: wie begint met 'conform artikel 4.2 van de Wro' verliest direct het vertrouwen van iedereen in de zaal die geen jurist is.
Open met het probleem dat de zaal herkent, bij voorkeur in één concrete zin: 'Elk jaar staan veertig gezinnen in Overvecht op een wachtlijst voor een sociale huurwoning' voordat je ook maar één woord besteedt aan de oplossing.
Wethouder Sandra Meijers opende haar pitch over de nieuwe parkeerverordening in Leiden niet met het parkeerbeleid maar met: 'Bewoners van de Haarlemmerstraat klagen al drie jaar dat ze gemiddeld twintig minuten zoeken naar een plek', en had de zaal direct mee.
Gebruik de driestructuur expliciet en maak hem zichtbaar: noem aan het begin welke drie punten je gaat behandelen, en herhaal die drie punten letterlijk in je slotzin.
Door de drie punten vooraf te noemen geef je raadsleden een kapstok om later in de vergadering naar terug te verwijzen, wat je politieke draagvlak concreet vergroot.
Bereid twee korte verhalen voor van inwoners of situaties die direct geraakt worden door jouw voorstel, en kies er in de pitch bewust één uit op basis van wie er in de zaal zit.
Een verhaal over mevrouw Van Dijk uit Pendrecht die na twaalf jaar eindelijk een aangepaste woning krijgt, werkt in een zaal met raadsleden, maar niet in een zaal met projectontwikkelaars, dus ken je publiek voordat je kiest welk verhaal je vertelt.
Het meest onderschatte element voor wethouders in een pitch-presentatie is de P van Persoonlijk. Wethouders zijn gewend hun rol institutioneel in te vullen en spreken vanuit hun portefeuille, terwijl een zaal pas écht luistert op het moment dat duidelijk is wie er achter het voorstel staat en waarom deze persoon hier staat te praten.
Upload een fragment van je mediaoptreden en krijg binnen minuten een persoonlijke mediascore met concrete feedback.
Probeer PROOF gratisGeen creditcard nodig · Direct aan de slag