Een wethouder in een tv-interview staat letterlijk onder een vergrootglas: elke aarzeling, elk wegslikken, elke defensieve schouderophaling wordt uitvergroot op het scherm. Dat is extra risicovol omdat wethouders gewend zijn aan raadsvergaderingen waar een schriftelijke nota nog een buffer vormt tussen beslissing en reactie. Op televisie is die buffer er niet. Wat je zegt en hoe je het zegt zijn één, en de kijker beslist in de eerste twintig seconden of je te vertrouwen bent.
Voor een wethouder staat bij een tv-optreden niet alleen de inhoudelijke boodschap op het spel, maar ook het vertrouwen van burgers die hem of haar nooit persoonlijk zullen spreken. Een impopulaire beslissing over een parkeerverbod, een nieuwbouwlocatie of een bezuiniging op wijkcentra raakt direct de mensen voor de buis. Wie die mensen niet erkent in zijn antwoord, verliest hen als kiezers, lang voordat de volgende gemeenteraadsverkiezing aanbreekt.
Televisie is een emotioneel medium dat empathie beloont en abstractie afstraft. Een interviewer als een ervaren lokale nieuwsredacteur zal niet vragen naar de beleidsnota, maar naar de buurvrouw die haar dagbesteding verliest. De camera houdt niet van lange zinnen met procesmatige uitleg, en de redactie knipt het interview terug tot veertig seconden, waarbij zij kiezen welke veertig seconden dat zijn.
Te veel ambtelijk jargon gebruiken waardoor je afstandelijk overkomt op kiezers die concrete antwoorden willen
Als wethouder Fatima Berghuis uitlegt dat de bezuiniging op het wijkcentrum past binnen de 'integrale afweging van de meerjarenbegroting', haakt de kijker af, want die wil weten of zijn buurvrouw van 78 haar kaartmiddag kwijtraakt.
Defensief reageren op kritiek in plaats van empathie tonen voor de zorgen van burgers
Wanneer wethouder Peter Schrama bij kritiek op de bouwplannen in de Veenstraat begint met 'maar u moet weten dat dit proces al drie jaar loopt', ziet de kijker een bestuurder die zichzelf verdedigt in plaats van iemand die begrijpt waarom mensen boos zijn.
Doorratelen over processen en procedures terwijl de interviewer en kijkers willen weten wat het betekent voor hun dagelijks leven
Een tv-redacteur knipt precies het stuk eruit waar de wethouder uitlegt hoe de procedure werkt, en laat het stuk staan waar hij of zij geen antwoord geeft op de vraag wat bewoners er concreet van merken.
Begin elke uitleg met een expliciete erkenning van de impact op burgers, voordat je ook maar één woord besteedt aan je beslissing
Wethouder Sandra Tol begint niet met 'we hebben besloten het zwembad te sluiten' maar met 'ik weet dat dit voor veel gezinnen in Westerhaven betekent dat ze verder moeten reizen, en dat is echt een probleem', waarna de uitleg van de beslissing geloofwaardiger klinkt.
Gebruik één concreet voorbeeld uit je eigen gemeente, bij voorkeur een situatie die de interviewer niet al in de vraag heeft gebruikt
Als de interviewer vraagt naar de woningbouwplannen in algemene termen, geeft wethouder Marc Dijkema geen beleidsantwoord maar noemt hij de Havenbuurt bij naam en de 120 appartementen die daar volgend jaar worden opgeleverd, dat is iets wat een kijker kan vasthouden.
Formuleer je kernboodschap in maximaal twee zinnen en oefen die tot je ze foutloos en ontspannen kunt zeggen onder tijdsdruk
Wie zijn kernboodschap pas formuleert in de taxi naar de studio, merkt tijdens het interview dat hij improviseert op het moment dat de camera draait en de vraag scherper is dan verwacht.
Het meest onderschatte PROOF-element door wethouders in een tv-interview is de P van Persoonlijk. Wethouders zijn getraind om namens het college te spreken en vermijden de eerste persoon enkelvoud, maar op televisie vertrouwt de kijker de persoon, niet het coalitieakkoord.
Upload een fragment van je mediaoptreden en krijg binnen minuten een persoonlijke mediascore met concrete feedback.
Probeer PROOF gratisGeen creditcard nodig · Direct aan de slag